6 maja 2018

„Ostatni policjant”, czyli o tym jak koniec świata determinuje człowieka


Samobójstwo czy morderstwo? Smutny przypadek czy zaplanowana zbrodnia? Prywatna tragedia, a może zorganizowana działalność przestępcza? Chcesz wiedzieć, kto zabił? A jakie to ma znaczenie, skoro już za chwilę wszyscy zginiemy. Nie ma odwrotu. Nie ma ucieczki. Nie ma nadziei. Zostało 6 miesięcy, 2 tygodnie i 4 dni. Co zrobisz ze swoim życiem, zanim nastąpi wielkie bum?

"Ostatni policjant" to fascynująca opowieść kryminalna, której akcja rozgrywa się w przededniu totalnej katastrofy. Do Ziemi zbliża się asteroida i nic już nie da się zrobić, by uniknąć zderzenia. Świat pogrąża się w chaosie, następuje niespotykany kryzys ekonomiczny, wojsko wprowadza stan wyjątkowy i patroluje ulice, by powstrzymać armagedon. Szerzy się przestępczość, fanatyzm religijny, panika. I tylko detektyw Hank Palace jak co dnia prowadzi drobiazgowe śledztwo, by poznać prawdę, która nikogo innego już nie obchodzi.

Jak zareagowalibyście na wieść o tym, że w ciągu kilku miesięcy Ziemia tak po prostu zniknie? Uderzy w nią wielka asteroida i nie można temu w żaden sposób zapobiec? Ben H. Winters być może bazuje na banale, ale tworzy ze swojej książki coś zupełnie nowego – świetny kryminał w połączeniu z sci-fi.

Wydaje mi się, że od kilku lat panuje moda zarówno na kryminały, jak i historie w typie apokaliptycznym. Autor postanowił więc połączyć ze sobą dwa jakże odmienne gatunku. W końcu, zapytalibyście, czy na świecie chylącym się ku przepaści jest miejsce dla policjantów, jakichkolwiek stróży prawa? Czy prawo w ogóle by wtedy istniało? Ben H. Winters zachwycił mnie swoją wizją świata. Odpowiada na wszystkie zadane przeze mnie pytania i, co więcej, interesuje i wciąga czytelnika zaskakującymi rozwiązaniami. Jak zachowałyby się władze państwa? Czy wszyscy chodzilibyśmy dalej do pracy? Czy moglibyśmy tak po prostu przestać?

Cóż, w książce obecni są ludzie z najprzeróżniejszych środowisk i z różniącymi się od siebie zapatrywań na taki, a nie inny, rozwój sytuacji. Tak czy inaczej, świat spowity jest z wielkim chaosie. Tło wykreowane przez autora jest nie tylko niesamowicie żywe, barwne (chociaż często dołujące), ale przede wszystkim autentyczne. Wierzę, że w przypadku takich okoliczności właśnie tak mógłby wyglądać świat. Podejrzewam, że żaden z nas nie byłby w stanie przewidzieć, jak by się zachował. Może zapragnąłbyś jeszcze korzystać z życia, a może pogrążyłbyś się w żałobie i skończył jako jeden z wielu wisielców? Właśnie od jednego wisielca zaczyna się ta historia.

Świetne, mroczne tło? Jest! A co z wątkiem kryminalnym? Głównym śledczym, w sumie z przypadku, staje się Hank Palace. Chłopak, którego wyobrażałam sobie jako niezbyt przystojnego, ale za to błyskotliwego i ciekawego. To w jego głowie ciągle siedzimy, słuchamy jego refleksji i wynurzeń oraz... częstych wątpliwości. Lubię, kiedy autor tworzy postaci z krwi i kości, a nie bożków, którym brak słabości. Hank to postać wzbudzająca sympatię i taka, o której chce się czytać. Jak taka postać radziła sobie z zagadką wisielca? To musicie już ocenić sami. Gwarantuję tylko, że nie będzie w stanie się przy Hanku wynudzić.

Ostatni policjant to zaskakująco świeże spojrzenie na książki w gatunku kryminału, czy też thrillera.  Chociaż uwielbiam wymienione gatunki, czytanie powieści w tym typie może w nadmiarze być ciężkostrawne. Autor świetnie posługuje się słowem pisanym – bawi, smuci oraz zachwyca obrazami, które powstają w głowie czytelnika. Wizja życia na Ziemii, która za parę miesięcy już nie będzie istnieć, pozwala na moment zapomnieć o dobrach materialnych (lub wręcz przeciwnie) i zastanowić się nad tym, co tak naprawdę w naszym życiu jest najważniejsze. Nie pozostaje mi nic innego jak polecić Wam ten kryminał sci-fi. Już nie mogę się doczekać na kolejne spotkania z Hankiem. W końcu do końca świata jeszcze trochę czasu zostało...

★★★★★★★★☆☆

23 kwietnia 2018

„Pandora”, czyli wyjątkowo dobrze zaserwowana książka dystopijna


Pandora (gr. pan – wszystko, dδron – dar) to według jednego z mitów greckich pierwsza kobieta. Kobieta, którą bogowie wyposażyli we „wszystkie dary” i posłali na ziemię jako karę dla ludzkości za nieposłuszeństwo Prometeusza.

Melanie ma dziesięć lat i odkąd pamięta, mieszka w celi bez okien. Każdego dnia uzbrojeni po zęby żołnierze przywiązują ją do wózka i zawożą na lekcje. Nie rozmawiają z nią. Chyba się boją, że ich zje – tak jak „głodni”, którzy zjadają innych ludzi po tym, jak zarazili się dziesiątkującym ludzkość grzybem Ophiocordyceps unilateralis.
Gdy Melanie zostaje sama, lubi sobie wyobrażać, że jest niezwykła i odważna jak mityczna Pandora. Że tak jak ona została obdarowana. Że potrafi obronić swoją ukochaną nauczycielkę przed zagrożeniem. Także przed sobą…

Podobnie jak mitologiczna Pandora, zanim otworzyła pełną zła całego świata puszkę, ja również nie wiedziałam czego spodziewać. Zaintrygowana nie tylko opisem, ale też niezwykłą okładką, zaczęłam czytać tę książkę z czystej ciekawości. Ciekawości, która przez kolejne godziny tego samego dnia przeobraziła się w zdumienie, zachwyt oraz momentami niedowierzanie.

Pomimo przeczytania opisu, pierwsze rozdziały były dla mnie wielką zagadką. Autor w bardzo umiejętny sposób wprowadza czytelnika w nieznany dla niego świat – stopniowo przedstawia historię, uchyla rąbek tajemnicy, ale jednocześnie nie podaje wszystkiego na tacy. Dzięki temu nie potrafiłam się oderwać od lektury. I chociaż niewiadome z początku historii zostają po jakimś czasie wyjaśnione, w dalszej części powieści pojawiają się nowe. Mike Carey świetnie posługuje się słowem pisanym – podczas czytania Pandory w mojej głowie tworzyły się wyraźne obrazy danych sytuacji, postaci, czy też otoczenia. Tak jakby autor sam siedział obok mnie i tłumaczył każde słowo, zdanie po to, abym doświadczyła każde wydarzenie namacalnie.

Chociaż Pandora opowiada przede wszystkim o apokalipsie znanej dla wszystkich pod nazwą "zombie", wizja autora wyjątkowo wyróżnia się na tle innych czytanych lub oglądanych na ekranie przeze mnie tego typu historii. Po raz pierwszy spotkałam się z naprawdę racjonalnym wytłumaczeniem samego rozwoju wirusa oraz tego, na jakiej zasadzie działa. Nie obyło się bez wielu wyjaśnień z terminami biologicznymi lub naukowymi. Wszystko jednak pozostało dla mnie jak najbardziej zrozumiałe. Niektóre elementy apokalipsy wydawały mi się znajome (np. motyw samego grzyba, o którym miałam okazję czytać w Fungusie), jednak z odrobiną świeżych pomysłów tworzy bardzo spójną, niezwykle ciekawą i – mimo wszystko – niespotykaną całość.

Mike Carey pokusił się o bardzo interesującą narrację. Mimo że z pozoru jest ona trzecioosobowa i przedstawiana z punktu kogoś wszystkowiedzącego, każdy rozdział skupia się mniej lub bardziej na danej postaci. Sprawia to wrażenie śledzenia myśli postaci. Ze względu na przebieg wydarzeń powieści, czytelnik śledzi losy czwórki bohaterów – Eddiego Parksa, żołnierza i jego podwładnego, szeregowego Gallaghera, nauczycielki Helen Jastinau i jej uczennicy Melanie oraz naukowca doktor Caldwell. Kreacja każdej postaci jest na wysokim poziomie. Jedni wzbudzają emocje negatywne, a inni pozytywne, a mimo to każda z nich jest interesująca dla czytelnika. Chce on wiedzieć o danej osobie więcej i więcej. Cieszę się, że wszyscy bohaterowie nie byli w przeciągu całej książki tylko i wyłącznie źli albo tylko i wyłącznie dobrzy. Byli ludźmi z krwi i kości, z własnymi przekonaniami, pragnieniami oraz obranymi celami. I tak właśnie powinni wyglądać – jak każdy z nas.

W przypadku takiej powieści jak Pandora nie mogło zabraknąć wnikliwego studium zachowań człowieka. I to najbardziej zawsze mnie fascynuje w książkach lub filmach o apokalipsach. Podoba mi się to, jak wiele różnych ludzi można spotkać na drodze w przypadku takich wydarzeń i jak bardzo dany człowiek może się zmienić – na grosze lub na lepsze. W trakcie lektury po głowie wiło mi się wiele pytań i refleksji. Jak sama bym się zachowała w takiej sytuacji? Walczyłabym, czy może poddałabym się już pierwszego dnia? Wybrałabym drogę uczciwości, czy też zamieniłabym się w grabieżcę?

Pod koniec wspomnę tylko o dwóch smaczkach. Wyjątkowo podobało mi się, że autor nie potraktował niczego po macoszemu – w książce występują elementy brutalne, momentami wzbudzające prawdziwą odrazę. Nie bał się szczegółowo opisać procesów, czy też sytuacji, które wywołują u czytelnika wstręt. Nie mogę też nie wspomnieć o okładce, która – ku mojemu zaskoczeniu – odnosi się do treści książki i nabiera większego znaczenia po jej przeczytaniu.

Pandora zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Zaczęłam czytać ją z nudów na uczelni, a następnie nie potrafiłam się od niej oderwać aż do samego końca dnia. Chciałam poznać jeszcze więcej historii i jednocześnie nie chciałam rozstawać się z tym unikalnym światem. Mike Carey zaskakuje swoją pomysłowością oraz barwnymi opisami, które tworzą przed czytelnikiem niesamowite obrazy. Historia ma elementy i spokojne i bardziej ekscytujące, ale na pewno nie można odmówić jej braku przewidywalności. Zakończenie naprawdę zaskakuje i chociaż nie jest otwarte, równocześnie pozostawia w głowie czytelnika wiele pytań. Pandora to jedna z lepszych książek o apokalipsie zombie jaką czytałam. Zaskakująca, trzymająca w napięciu, wprowadzająca coś nowego i świeżego w tym ostatnio popularnym gatunku.

★★★★★★★★★☆

20 kwietnia 2018

„Mali bogowie. O znieczulicy polskich lekarzy” - czy lekarz ma prawo do bycia gburem?


KTO NAS LECZY? Sfrustrowani, nieprzytomnie zmęczeni po czterdziestu ośmiu godzinach dyżuru lekarze. My mamy wrażenie, że są tylko bezdusznymi maszynami do zarabiania pieniędzy. Oni, że stali się zakładnikami systemu, który niszczy wszelkie przejawy empatii. Paweł Reszka, autor bestsel­lerowej Chciwości, rozmawia z wieloma lekarzami. Sam zatrudnił się w szpitalu jako sanitariusz, żeby dowiedzieć się, dlaczego system ochrony zdrowia jest tak bezwzględny, każe pacjentom odbijać się o mur obojętności, a lekarzom traktować pracę jak paskudny obowiązek. Oto, co zobaczył i usłyszał.

Coraz częściej spotykam się z reportażami na zasadzie zwierzeń. Autor rzadko (czasami wcale) się wypowiada, oddaje za to głos ludziom, którym poświęcony jest temat książki. Świetnie sprawdziło się to w „Ganbare! Warsztaty umierania” — reportażu opowiadającym o ludności Japonii dotkniętej licznymi katastrofa mi naturalnymi, między innymi Tsunami w 2011 roku. Podobny zabieg miał miejsce w „Czarnobylskiej modlitwie”, gdzie głos oddany został ludziom, którzy doświadczyli skutków wybuchu reaktora w Czarnobylu. Taki sposób narracji jest dla czytelnika w odbiorze wyjątkowo szczery, a problem staje się niemalże namacalny. W końcu kto lepiej nie przedstawi faktów, jak sami uczestnicy wydarzeń?

Autor, Paweł Reszka, podejrzewam, że nastawiony na wywołanie szoku w czytelniku, również zdecydował się na taki zabieg. W książce wypowiadają się lekarze — Ci siedzący za biurkiem, stojący za stołem operacyjnym, biorący nadgodziny oraz pielęgniarki, rezydenci oraz stażyści po długoletnich studiach. Nawet sam autor postanowił wcielić się w pracownika szpitala, aby na własnej skórze odczuć... no właśnie, co? Chociaż w książce pojawia się ogromna ilość ludzi, o różnych zawodach, specjalizacjach i doświadczeniach, całościowo wypadało to zwyczajnie oraz powtarzalnie.

Zaletą wspomnianych przez mnie wcześniej książek była różnorodność postaci. Każdy z bohaterów miał inne doświadczenia, wzbudzał różne emocje, często negatywne. Nie wszyscy dali się lubić. Niestety, w przypadku „Małych bogów” wszyscy pracownicy szpitali wydawali mi się reprezentować takie same idee. Lekarze są źli, bo mają na to usprawiedliwienie. Pracują wiele godzin, często w kiepskich warunkach, wysłuchują niewdzięcznych pacjentów, bywają przemęczeni, mało zarabiają. Nie ma w tej książce ani jednej postaci, która reprezentowałaby pozytywną część tego zawodu. Nie — wszyscy są przemęczeni, żałujący swojego wyboru kariery i zwyczajnie niezadowoleni.

Jestem świadoma tego, że zawód lekarza bywa niewdzięczny. Nie twierdzę, że nie wolno mu narzekać. Tylko w momencie, kiedy czytałam już setną stronę wynurzeń o jednym i tym samym... no nie wierzę, że absolutnie każda jednostka tak ma i że nie wynosi ze swojego przepracowanego dnia żadnego pozytywu. Chociażby jednego uśmiechu dziecka, zabawnej rozmowy z pacjentem. Spotykałam lekarzy kiepskich, właśnie marudzących, ale także i tych z powołaniem, przyjmujących mnie z uśmiechem. Nie wierzę, że robili dobrą minę do złej i gry i na cały dzień zakładali swego rodzaju maskę.

Zarówno autor, jak i narzekający lekarze winę zrzucają na tzw. system. Czym jednak jest ten system? NFZ, ministerstwo? No cóż, na pewno nie lekarze! Ktoś jednak zapomina, że to ludzie tworzyli, tworzą i tworzyć będą ten system. Myślałam, że książka zaproponuje jakieś ciekawe rozwiązania, które być może w przyszłości zrewolucjonizują Polską Służbę Zdrowia. Jakieś dyskusje na jej temat. Niestety, wszystko sprowadzało się do narzekań. Autor próbował nieco urozmaicić reportaż za pomocą swojego epizodu pracy w szpitalu pod przykrywką. Bynajmniej mnie nie zaspokoił. Nie wiem, czy to nie wina wczesnego zdemaskowania Pana Reszki. Wydarzenia opisywane przez niego były niezbyt spójne i chaotyczne. Podobnie jak wszystkie wypowiedzi pracowników szpitali. Ot tak, kilka zdań danej osoby obok kilku zdań innej osoby. Bez żadnego większego porządku.

Nie twierdzę, że jest to zła książka. Na pewno znajdzie swoich odbiorców, czytelników, których zainteresuje ten pełen smutku i wynurzeń świat. Doceniam pracę oraz czas włożony w sam proces powstawania tego tytułu. Pojawiały się wydarzenia, które rzucały światło na niektóre problemy lekarzy. Niestety powtarzalność oraz wręcz przytłaczająca ilość narzekań sprawiły, że nie czytałam jej z przyjemnością. Nie będę ani zachęcać, ani polecać. Jeśli chcecie się sami przekonać co siedzi w głowach lekarzy, którzy nas przyjmują — próbujcie śmiało.

★★★★☆☆☆☆☆☆

18 kwietnia 2018

Nowa nazwa, logo i strategia. Czyli żegnam "PRZY GORĄCEJ HERBACIE".

Cześć. Nie wiem, czy ktokolwiek zauważył, że blog recenzencki Przy gorącej herbacie powoli sobie usychał, aż w końcu ostatecznie zakończył (chociaż po cichu) swoją działalność? Próbowałam robić sobie przerwy, zaprosiłam do blogowania nawet dwie dziewczyny, aby nadal zamieszczać posty, ale z mniejszą częstotliwością i większym zaangażowaniem. Niestety, nie udało się. 

Straciłam chęć do blogowania. Czytania książki przez kilka, kilkanaście godzin, potem przez kilkadziesiąt minut pisać recenzje, których ostatecznie nikt nie czytał. Nie wspomnę o komentarzach i kompletnym brakiem odzewu. W końcu po to założyłam bloga - aby się opinią dzielić i poznać zdanie innych. Nie pomagały konkursy (z niskim zainteresowaniem), przeróżne akcje i wprowadzanie nowości. Z całego bloga to recenzje cieszyły się najmniejszą popularnością, ostatecznie powiedziałabym, że żadną. Dobrze minęły dwa lata, poznałam wiele ciekawych osób, a nawet autorów. Jednak gdzieś to się po drodze skończyło. Pojawiło się sporo nowych blogów. Być może za dużo. Zasięgi malały, chociaż współprace przybywały - i to licznie, nie ukrywam. Z tym też się po drodze pogubiłam. W pewnym momencie brałam książki, bo w końcu były „za darmo”, tylko żeby się przekonać, że nie były tego warte.

W między czasie pozmieniały mi się gusta, priorytety. Raczej nie zmądrzałam, ale stałam się jeszcze bardziej gburowata niż byłam. O ile można. I z tego względu jest też ten post. I ten blog. Bo mimo wszystko potrzebuję się podzielić z kimkolwiek zdaniem. W tej chwili nie zależy mi już na zasięgach, chociaż było to zawsze przyjemne i podbudowujące. Będzie sobie więc to miejsce, gdzie będę dzielić się chociażby z dwoma osobami swoim zdaniem na temat książek, filmów, wydarzeń kulturalnych i nie. Bez żadnej, tzw. „spiny”, terminów, nerwów. Nie mówię, że nigdy nie skorzystam ze współprac, wręcz przeciwnie. Będę jednak decydować się na książki, które w 100% chcę przeczytać. Jak ktoś zajrzy, zostawi komentarz, to tylko wywoła u mnie uśmiech. Zobaczę też, co u Was się pozmieniało na blogach, u czytelników również.

Mam nadzieję, że te moje Cierpienia młodego recenzenta nie przejdą w blogosferze wielkim echem, bo nikt ze mnie ani ważny ani wielki. Chciałam się wytłumaczyć, może przed sobą.

PS. Nad logiem pracuję, jeśli znacie jakichś ciekawych, rozwijających się grafików to dajcie znać.

Do zobaczenia,
Ewelina
Wykonała Ronnie